Lidhja e këmbëve nuk është domosdoshmërisht një modikim modern i trupit, por është provë se njeriu ka tentuar ta ndryshojë trupin për shekuj.

Lidhja e shputës së këmbës flloi në shekullin e X kur gratë e një klase të lartë do të praktikonin këtë detyrimin sepse mendonin se do t’i bënte ato më të bukura dhe tërheqëse.

Gratë e varfra ishin punëtore, kështu që ato nuk ishin në gjendje të praktikonin këtë modikim, por grave të pasura nuk u duhej të qëndronin më këmbë, gjë që e lehtësonte këtë proces për to.

Vajzat e reja i mbanin këmbët e tyre të mbështjellura fort në fasha, në mënyrë që këmbët të mos zhvilloheshin natyrshëm por siç ato të donin formën e tyre. Përveç marrjes së një forme tjetër kjo e ndalonte këmbën të rritej me 5-6 inç.

Ndërsa kur të rritej këmba i qëndronte në atë standard që merrte nga praktika me fashat, por shpesh kjo çonte në infeksion, paralizë dhe atro muskulore. Gjatë shekullit të 17-të, Manchus u përpoq të shfuqizonte praktikën, por dështoi.

Lideri i asaj kohe arriti të ndalonte gratë të lidhnin këmbët, por ato mbanin ende këpucë të vogla në formë vazoje që i bënin këmbët të dukeshin shumë të vogla.

Praktika vazhdoi dhe lulëzoi në shekullin e 19-të deri në llim të shekullit të 20-të, kjo para se shumë njerëz lluan të revoltoheshin me këtë praktikë dhe lluan aktivizmin e quajtur “anti-këmbë”. Në vitin 1911, dinastia Qing do të ndalonte lidhjen e këmbëve.

Gratë u detyruan të hapnin këmbët ose ndryshe ato do të vriteshin. Pas heqjes së fashave dhe këpucëve, disa grave iu rritën këmbët nga 0.5 deri në 1 inç, gjë që ishte mjaft e dhimbshme. Në vitin 1949, kur komunistët morën pushtetin, vazhdoi ndalimi i detyrueshëm i fashave, ligj i cili është ende në fuqi sot.

Procesi i lidhjes së këmbës nëna ose gjyshja e shtëpisë lidhnin këmbët e vajzës së re të familjes.