Festë apo vajtim? Vdekja e Ali Khameneit ka nxitur emocione kontradiktore në Iran, duke shpalosur ndarjet e thella në shoqëri pas 36 vjet sundimi të tij.

Në Teheran, qindra njerëz u mblodhën për të vajtuar udhëheqësin suprem. Sheshet ishin mbushur me njerëz të veshur me të zeza, shumë prej tyre duke qarë dhe mbajtur foto të Khameneit. Disa brohoritën “vdekje Amerikës” dhe “vdekje Izraelit”, duke valëvitur flamujt e Iran dhe duke shfaqur një përkushtim të qartë ndaj ideologjisë së regjimit.

Por pamjet e mediave sociale treguan gjithashtu festime në disa qytete. Në rrugët e Teheranit dhe Karaj-t, njerëzit kërcenin, binin boritë e makinave, hidhnin fishekzjarre dhe dilnin në ballkonet e tyre për të shprehur gëzim të përmbajtur.

Megjithatë, shumë iranianë mbeten të frikësuar. Forcat e sigurisë të armatosura ishin ende të pranishme në rrugë, ndërsa njerëzit përpiqeshin të kuptonin çfarë do të ndodhte më pas për vendin. Atousa Mirzade nga Shiraz tha për The Guardian se nuk mund të ishte e lumtur për vdekjen e Khameneit, duke kujtuar kaosin në Irak dhe frikën nga pasojat e një vakumi politik.

Për shumë të tjerë, si Mahsa Piraei dhe familjet e viktimave të protestave antiqeveritare, lajmi shënoi fillimin e një epoke të re. “Sot është një ditë e bukur,” tha ajo, duke theksuar se, ‘megjithëse shumë punë mbeten për të bërë, lajmi sjell një shpresë të re dhe një mundësi për drejtësi’.

Ky reagim i dyfishtë, mes pikëllimit dhe festës, mes lehtësimit dhe frikës, pasqyron kompleksitetin e emocioneve në Iran pas vdekjes së një udhëheqësi që ndryshoi historinë e vendit për më shumë se tre dekada.