Mungesa e tretë radhazi nga Kupa e Botës është një goditje e rëndë për futbollin italian dhe një sistem atje që po kërkon reforma gjithëpërfshirëse.

Konkretisht, organizimi i Euro 2032, të cilin Italia do ta organizojë së bashku me Turqinë, përfaqëson një mundësi për të nisur projekte infrastrukturore që kanë mbetur kryesisht në plan të parë që nga viti 1990.

Turqia ka përmirësuar ndjeshëm mjediset e saj, nga Vodafone Park në Stamboll deri te stadiumi Yeni Hatay në Antakya, por e ardhmja e stadiumeve të Italisë mbetet e pasigurt.

Vetëm stadiumi “Allianz” i Juventusit në Torino përmbush standardet moderne, dhe vetëm Udinese, Atalanta dhe Sassuolo kanë stadiumet e tyre.

Milani dhe Interi kanë njoftuar planet për të ndërtuar një stadium të ri për të zëvendësuar San Siron, Roma ka prezantuar një projekt në Pietralata dhe Lazio në Flaminio.

Cagliari po bën gjithashtu disa përparime, por të gjitha këto projekte janë ende vetëm në letër dhe puna në asnjërën prej tyre nuk ka filluar ende.

Ekziston një rrezik real që Turqia të bëhet vendi i vetëm organizator i këtij kompeticioni, duke pasur parasysh se Italia aktualisht ka vetëm një stadium që përmbush standardet e UEFA-s dhe i duhen pesë të tjerë.

Qytetet kandidate duhet t’i paraqesin Federatës Italiane të Futbollit prova të progresit në punime deri në qershor, dhe më pas federata do të fillojë bisedimet me UEFA-n në lidhje me stadiumet e përzgjedhura në vjeshtë.

Italia përballet me një garë të vërtetë me kohën, por edhe me një luftë për supremaci midis federatës së futbollit dhe qeverisë.