Shpërthimi i Ebolës në Republikën Demokratike të Kongos është shqetësues.

Është përhapur për javë të tëra pa u zbuluar në një pjesë të botës ku lufta civile e bën të vështirë përballimin e virusit dhe ku ka më pak mjete për të ndaluar një virus që vret rreth një të tretën e njerëzve të infektuar.

Ky është një moment kritik në një shpërthim ku ka pasiguri se sa është përhapur, por tashmë ka pothuajse 250 raste të dyshuara dhe 80 vdekje.

Shumica e shpërthimeve të Ebolës kanë tendencë të jenë të vogla, por specialistët janë të shqetësuar nga shpërthimi i viteve 2014-2016.

Atëherë, 28,600 njerëz në Afrikën Perëndimore u infektuan në shpërthimin më të madh të sëmundjes ndonjëherë.

Shpallja e një emergjence shëndetësore publike me shqetësim ndërkombëtar nga Organizata Botërore e Shëndetësisë (OBSH) nuk do të thotë se jemi në fazat e hershme të një pandemie të stilit Covid.

Rreziku që paraqet Ebola për të gjithë botën mbetet i vogël.

Edhe në shpërthimin e viteve 2014-16, pati vetëm tre raste në Mbretërinë e Bashkuar dhe të gjithë ishin punonjës të kujdesit shëndetësor që ishin ofruar vullnetarë për të ndihmuar.

“Por kjo pasqyron se situata është mjaft komplekse për të kërkuar koordinim ndërkombëtar”, tha Dr. Amanda Rojek, nga Instituti i Shkencave Pandemike në Universitetin e Oksfordit.

Ebola është një sëmundje e rëndë dhe vdekjeprurëse, megjithëse për fat të mirë është e rrallë.

Viruset e Ebolës infektojnë natyrshëm kafshët, por njerëzit mund të infektohen nëse bien në kontakt të ngushtë.

Ky shpërthim po shkaktohet nga specia Bundibugyo e Ebolës – është një nga tre speciet e njohura që shkaktojnë shpërthime, por është relativisht e panjohur.

Bundibugyo ka shkaktuar vetëm dy shpërthime më parë – në vitin 2007 dhe 2012 – ku vrau rreth 30% të njerëzve të infektuar.

Bundibugyo paraqet një sërë sfidash. Nuk ka vaksina ose trajtime me ilaçe të miratuara për Bundibugyon, megjithëse ka disa vaksina eksperimentale, ndryshe nga speciet e tjera të virusit Ebola.

Dhe testet për të përcaktuar nëse dikush e ka infeksionin nuk duket se funksionojnë mirë.

Rezultatet fillestare të shpërthimit ishin negative për virusin Ebola dhe u nevojitën mjete laboratorike më të sofistikuara për të konfirmuar përfshirjen e Bundibugyo.

Ballafaqimi me Bundibugyo është “një nga shqetësimet më të rëndësishme” në këtë shpërthim, sipas Prof Trudie Lang nga Universiteti i Oksfordit.

Simptomat mendohet se shfaqen midis dy dhe 21 ditëve pasi dikush është infektuar.

Fillimisht ato janë si të gripit – ethe, dhimbje koke dhe lodhje. Por, ndërsa Ebola përparon, ajo çon në të vjella, diarre dhe mosfunksionim të organeve të trupit. Disa pacientë zhvillojnë gjakderdhje të brendshme dhe të jashtme.

Meqenëse nuk ka ilaçe të miratuara për të synuar virusin Bundibugyo, trajtimi mbështetet në “kujdes mbështetës të optimizuar” duke përfshirë menaxhimin e dhimbjes, infeksioneve të tjera, lëngjeve dhe ushqyerjes. Kujdesi i hershëm përmirëson shanset e mbijetesës.

Ebola përhapet përmes lëngjeve trupore të infektuara si gjaku dhe të vjellat, megjithëse kjo normalisht nuk ndodh derisa të shfaqen simptomat.

Rasti i parë i njohur ishte një infermiere që zhvilloi simptoma më 24 prill. Që atëherë janë dashur tre javë për të konfirmuar se po ndodh një shpërthim.

“Transmetimi i vazhdueshëm ka ndodhur për disa javë dhe shpërthimi është zbuluar shumë vonë, gjë që është shqetësuese”, tha Dr. Anne Cori nga Imperial College London.

Kjo do të thotë që zyrtarët e shëndetësisë janë prapa nivelit që do të donin të kishin në ndalimin e shpërthimit, gjë që OBSH-ja thotë se tregon drejt një “shpërthimi potencialisht shumë më të madh se ai që po zbulohet dhe raportohet aktualisht”.

Metoda kryesore do të jetë identifikimi i shpejtë i atij që është i infektuar dhe kujt mund t’ia ketë kaluar virusin.

Do të ketë gjithashtu përpjekje për të parandaluar përhapjen e Ebolës nëpër spitale dhe qendra të tjera trajtimi.

Dhe për të siguruar që kushdo që vdes dhe trupi i të cilit mbetet infektiv të ketë një varrim të sigurt.

Kjo do të jetë një sfidë për shkak të numrit të të infektuarve tashmë, dhe do të përkeqësohet pasi po ndodh në një pjesë të shkatërruar nga konflikti të RD të Kongos, ku ka më shumë se 250,000 njerëz të zhvendosur nga shtëpitë e tyre.

“Shumë nga zonat e prekura janë qytete minierash me popullsi shumë të lëvizshme dhe të përkohshme. Kjo lëvizshmëri rrit rrezikun ndërsa njerëzit lëvizin midis komuniteteve dhe përtej kufijve”, tha Lang.

Megjithatë, Republika Demokratike e Kongos ka përvojë të gjerë në përballimin e shpërthimeve të Ebolës dhe përgjigja është “dukshëm më e fortë sot sesa ishte një dekadë më parë”, ka deklaruar Dr. Daniela Manno nga Shkolla e Higjienës dhe Mjekësisë Tropikale në Londër. /Telegrafi/