Si pritshmëritë negative ndikojnë drejtpërdrejt në terapi, imunitet dhe rikuperim

Në rrjedhën e shërimit nuk ndikojnë vetëm terapia, diagnoza dhe gjendja fizike e organizmit, por edhe mënyra se si individi e përjeton sëmundjen e tij. Gjithnjë e më shumë prova tregojnë se një këndvështrim pesimist ndaj jetës mund ta ngadalësojë procesin e shërimit – jo vetëm në aspektin psikologjik, por edhe përmes modeleve konkrete të sjelljes që ndikojnë drejtpërdrejt në shëndet. Pesimistët janë gjithashtu në rrezik më të lartë për t’u sëmurë më shpesh.

Pesimistët dhe “parashikimi” i rezultatit të keq në sëmundje

Pesimistët kanë prirjen të presin paraprakisht një përfundim negativ. Kur përballen me sëmundjen, ky qëndrim shpesh shndërrohet në ndjenjë pafuqie dhe humbje kontrolli. Në vend që të besojnë se përmes sjelljes së tyre mund të kontribuojnë në shërim, ata më shpesh mendojnë se gjithçka është e paracaktuar. Kjo mënyrë të menduari nuk mbetet vetëm në nivel mendimesh, por reflektohet shpejt edhe në vendimet e përditshme.

Një nga problemet kyçe të qasjes pesimiste ndaj trajtimit është mospërputhshmëria në ndjekjen e terapisë. Personat që dyshojnë në suksesin e trajtimit priren më pak t’u përmbahen rreptësishtë rekomandimeve, më shpesh e anashkalojnë terapinë, i shtyjnë kontrollet ose neglizhojnë këshillat për ushqim dhe aktivitet fizik. Në plan afatgjatë, pikërisht këto lëshime të vogla, në dukje të parëndësishme, mund të kenë ndikim të madh në ecurinë e sëmundjes dhe shpejtësinë e rikuperimit, transmeton Telegrafi.

Stresi, mungesa e besimit dhe qëndrimi pasiv ndaj shëndetit

Pritshmëritë negative e rrisin më tej stresin, ndërsa stresi kronik ka ndikim të drejtpërdrejtë në organizëm. Te pesimistët shpesh vërehet reagim më i fortë dhe më i zgjatur ndaj stresit, gjë që mund ta dobësojë sistemin imunitar dhe ta vështirësojë rigjenerimin. Kur trupi ndodhet vazhdimisht në gjendje tensioni, procesi i shërimit bëhet më i ngadalshëm dhe më i ndërlikuar.

Pesimizmi shpesh shoqërohet edhe me mungesë besimi ndaj terapisë, sistemit shëndetësor, madje edhe ndaj vetë aftësive personale. Ky qëndrim çon në një marrëdhënie pasive me shëndetin. Në vend të përfshirjes aktive në trajtim, individi tërhiqet dhe ia lë gjithçka rrethanave, duke i zvogëluar edhe më tej gjasat për një rezultat pozitiv.

Ndryshe nga kjo, personat që besojnë se veprimet e tyre kanë kuptim janë më të prirur ndaj disiplinës dhe këmbënguljes. Pesimistët, përkundrazi, dorëzohen më shpesh sapo hasin një pengesë ose nuk shohin rezultate të shpejta. Shërimi rrallë ndodh brenda natës, ndërsa padurimi dhe dyshimi e vështirësojnë edhe më shumë procesin.

A është ky një model pa mundësi ndryshimi?

Është e rëndësishme të theksohet se pesimizmi nuk është thjesht humor i keq, por një model i rrënjosur i të menduarit që ndikon drejtpërdrejt në sjellje. Përqendrimi te pengesat, frika nga dështimi dhe pritja e vazhdueshme e një rezultati negativ krijojnë një rreth vicioz, ku personi ndihet gjithnjë e më i dobët dhe më pak i motivuar për të bërë përpjekje.

Megjithatë, ky model nuk është i pandryshueshëm. Edhe hapa të vegjël drejt një qasjeje më aktive, si vendosja e qëllimeve realiste, respektimi i rekomandimeve bazë dhe marrja e përgjegjësisë për zgjedhjet e përditshme, mund të kenë efekt pozitiv në rrjedhën e trajtimit. Nuk është e domosdoshme të zhvillohet optimizëm i theksuar; mjafton të ndërpritet pasiviteti dhe të pranohet se sjellja, edhe në prani të dyshimit, mund të kontribuojë në një rezultat më të mirë.

Përfundim

Në fund, dallimi në shpejtësinë e shërimit shpesh nuk varet vetëm nga rëndësia e sëmundjes, por nga marrëdhënia që individi ka me shëndetin e vet. Qëndrimi pesimist mund të shndërrohet në një pengesë të padukshme në rrugën drejt shërimit, ndërsa një qasje aktive dhe e angazhuar e pa pritshmëri të mëdha shpesh bën dallimin vendimtar. /Telegrafi/